De afgelopen maanden, en dat eigenlijk wel elke winter, had u behoorlijk kunnen schrikken als u langs mijn huis zou zijn gelopen. U had een verwilderde vrouw kunnen passeren die kennelijk grote problemen had. Woest stond zij tegen haar kliko te trappen.
Dat kwam zeer regelmatig voor, enkele keren per week. Het ding een paar keer op de betontegels heen en weer laten hobbelen, laten vallen, nog een keer hard trappen, uitschelden... en jawel, het hielp altijd. Uiteindelijk won zij de oorlog, meestal pas nadat zij de gasbrander erbij gepakt had.

Deze winterfrustratie liet ik onlangs tussen neus en lippen door vallen, waarna de ander zei: "dan doe je toch gewoon een stokje tussen de bak en het deksel?"

...

Dat ik niet erg praktisch ben ingesteld, wist ik natuurlijk wel. Dat ik er na twee weken nog steeds zo euforisch over ben is wellicht wat overdreven.
Mensen. Echt. Als een zonnetje, terwijl het is zo koud is dat de mussen van het dak vriezen.