Het ergste is gewoon dat je het in je hoofd hebt. Als je eenmaal dat te gekke wat-dan-ook gezien hebt, zul je alles wat je daarna nog ziet afmeten aan dat wat je toch maar niet gekocht hebt, omdat... en vult u daar maar in.

Dat is misschien de verklaring voor het feit dat ik dit logje nu toch op een MacBook aan u zit te typen. Vanmiddag gekocht. Lang over getwijfeld. Nu blij mee.

Nadat ik kenbaar had gemaakt waar ik voor kwam zette de verkoper een bruinkartonnen doos zonder enige opdruk, die aan de de bovenzijde dichtgeplakt was met een strook plakband, op de toonbank. Hij printte de rekening.

"Eh meneer," zei ik. "Ik ga er wel vanuit dat in die doos een nieuwe MacBook zit, hè?"
Want je kunt wel zoveel willen verkopen, er wordt met mij niet geflauwekuld.
"Mevrouw," zei de meneer. "Wat denkt u nou, dat dit een doos is vol met appeltjes?"
"Nee. Maar het is wel een heel andere doos dan op internet," zei ik streng. Want ik kan u verzekeren dat ik serieus vergelijkend warenonderzoek gedaan heb. "Op internet was de doos wit, met het Apple-logo."
"Die witte doos zit hierin," zei de meneer, "deze bruine is voor uw eigen veiligheid, dan ziet niet iedereen wat u in uw hand heeft als u er zo mee over straat loopt." En hij ritste de doos open en liet me de inhoud zien.
"Nee, dan is het goed," zei ik waardig.