Dit had eigenlijk een blog moeten worden over het sexy leesbrilletje dat ik vandaag heb gekocht, maar waardoor ik, zo blijkt nu, toch minder goed kan zien dan ik hoopte. Wat ook wel weer goed nieuws is, want het betekent dat ik nog steeds geen bril nodig heb, al nader ik de bejaardengrens al aardig.
De lol daarover is me namelijk behoorlijk vergaan.
In een andere winkel, waar ik bij de kassa stond te wachten, sloeg de oude mevrouw die voor me in zo'n elektrisch invalidenwagentje zat, ineens de handen voor haar gezicht.
"Ze hebben mijn portemonnee gestolen!"
Haar tas was opengeritst, haar portemonnee was weg, ze kon niet of niet goed lopen, en ze was de vijfenzeventig zeker gepasseerd.
Mensen schoten te hulp, doorzochten het mandje aan haar stuur, misschien was de portemonnee ergens tussen geschoven, vroegen haar in haar jaszakken te kijken en gaven tips voor de volgende keer, vanuit machteloosheid.
"Die drie meiden!" zei ze maar steeds. "Ze leiden je af!" En ineens zei ze: "Mijn pasje zit erin, ik moet gauw naar de bank!" en ze reed hard de winkel uit.
Ik heb zo'n ontzettend smerige smaak in mijn mond. Ik voel plaatsvervangende schaamte voor die meiden die dit doen. Zo laf. Zo onmenselijk. Zo intens klein.
En ik schaam me voor mezelf, omdat ik niets deed, omdat ik niet wist wat ik doen moest. Omdat ik daar stond en me schaamde, omdat ik mijn portemonnee nog wel had, en omdat ik eigenlijk zin had om te huilen.
Maar wat had je kunnen doen Emma? Behalve teleurgesteld zijn in mensen die het blijkbaar niet zo nauw nemen met eerlijkheid.
Bejaarden of invaliden zijn een makkelijk doelwat blijkt maar weer.
Trouwens, sinds wanneer is een leesbrilletje sexy?
Respect voor de "rijpere" mensen in inderdaad ver te zoeken tegenwoordig.
De opvoeding die wij van onze ouders hebben gehad is in een slop geraakt bij de generatie na ons, heb ik het gevoel.
Hoop dat ik het in ieder geval beter doe met de opvoeding van mijn kinderen...
@ Lucy: ik weet niet wat ik had kunnen doen, als ik iets had geweten had ik het inderdaad zeker gedaan. Maar het geeft je het gevoel dat iets zou moeten doen, als je zo'n kwetsbaar iemand ziet die zo'n verdriet heeft, en je weet dat haar dat door een ander moedwillig is aangedaan.
En geloof me, ik heb een sexy leesbrilletje. Al laat ik het toch nog maar een jaartje in de koker zitten, denk ik. ;-)
Ach weet je, het is tegenwoordig schering en inslag. En wij staan er als samenleving met zijn allen naar te kijken en doen maar verrekte weinig. Tijdsbeeld?
zolang er geen serieuze sancties tegenover staan, blijft de drempel laag... :(
Johan Cruijff zegt in dit soort situaties altijd: over die drie meiden hoef je je geen zorgen te maken. Die krijgen hun streken wel thuis.
Denk dat ik je binnenkort toch maar 's een offerte ga sturen.
Huilen met een brilletje op is not handy. Altijd tranen aan de binnenkant van de glaasjes. En ja, ook bij de sexy modellen.
In het geval van misdaden gepleegd tegen gehandicapte mensen krijg ik altijd weer last van nostalgische gevoelens met betrekking tot middeleeuws strafrecht.
Ach, een log over een sexy brilletje is ook niet bar boeiend.
Je schamen omdat je niets doet suggereert dat je wèl iets had kùnnen doen en schermt aldus de machteloosheid af waar we zo'n moeite mee hebben.
Net zoals " eigenlijk zin hebben om te willen huilen" de vaststelling is dat je gewoon toekijkt.
Niets mooier dan toekijken. Gewoon toekijken. En observeren wat je daar nadien van maakt. Je eigen wereld schept. Schaamte en tranen moeten hun plaatsje daarin hebben. Sexy brilletjes en andere verlangens ook.
En daar dan een boek over schrijven waarvoor je je niet hoeft te schamen.