Afgelopen zomer blogde ik erover, misschien weet u het nog: dat ik op een terras zat te eten met een vriendin, terwijl ze binnen in het restaurant de stofzuiger alvast aanzetten.
Daar was ik toen niet zo van gecharmeerd.

Bij hetzelfde restaurant, want dat kwam toevallig zo uit, heb ik gisteravond weer gegeten. Ik durfde het aan omdat het toch iets te koud was om buiten op het terras te zitten, en ik de gok wel durfde nemen dat ze niet zouden gaan stofzuigen terwijl de gasten binnen nog met hun maaltijd bezig waren.

Daarin kreeg ik gelijk. De stofzuiger hebben ze niet tevoorschijn gehaald. Maar wel... een emmer sop. Terwijl mijn vriendin en ik zaten te eten en praten begon men rond kwart over negen de toonbank, een stel tafels en stoelen, en vast nog andere dingen die ik niet gezien heb, te boenen dat het een lieve lust was. Ik at mijn tzatziki met de geur van citroensop in mijn neus.
Ik ga daar niet meer naar terug, dat mag duidelijk zijn.

"Dat had je moeten zeggen!" zei na de vorige keer een kennis die daar graag komt eten, toen hij mijn bezwaren op mijn weblog gelezen had. Maar waarom zou ik? In discussie raken met het personeel dat het kennelijk zo gewend is, en met een vervelend gevoel een avond afsluiten die nu gewoon gezellig was?
Nee, daar heb ik geen zin in. Soms wel en soms niet. Je hoeft mensen niet altijd op hun vermeende falen te wijzen of op jouw mening ergens over, soms kun je gewoon voor de consequenties gaan.