Vlak bij mijn huis is een viaduct waar een fietspad onderdoor loopt. Wat fietsen is ben ik allang vergeten, maar met de auto cross ik regelmatig over het viaduct. Elke keer weer ben ik blij als ik de overkant haal.
Wat wil het geval? Die weg is langzaam aan het verdwijnen. Aan het instorten. Aan het slijten. Wat u wilt.

Voortdurend verdwijnen er stukken asfalt in het luchtledige. Elke keer weer is het slalommen om de ontstane gaten te ontwijken. Als je geluk hebt hebben ze net asfalt bijgestort, maar maak niet de fout opgelucht te veronderstellen dat je nu dus veilig bent: een volgende keer bonk je weer net zo gemakkelijk met een wiel door een nieuw ontstaan gat.

Ik weet niet wat er aan de hand is op die plek, het lijkt erop alsof er (al een jaar lang) teveel beweging zit hier of daar, waardoor het asfalt voortdurend scheurt. Ik vind het elke keer weer een gigantisch avontuur in ieder geval.

Mocht ik hier ooit niet meer opduiken, dan weet u nu vast wat er gebeurd is: dan ben ik in het zwarte gat verdwenen. Daar helpt geen konijnenpootje tegen.