Ik heb iets gedaan waar ik zoveel tijd voor nodig had om het te verwerken, dat ik het nu pas kan bloggen zonder erbij te huilen. En eigenlijk is het ook nog de schuld van mijn dochter, want die had haar moeder beter moeten kennen.

Wat wil het geval? We gingen naar de Efteling, ons jaarlijkse familie-uitje.
Twee jaar geleden was ik wijs en liet ik de beker aan me voorbijgaan. "Zonde!" zei mijn dochter. "Het was zo ontzettend mooi, je had echt mee moeten gaan."
"Ik? Heb je gezien hoe hard ze gaan?" rilde ik.
"Welnee, dat is alleen het laatste stuk. Dat is maar heel even. Echt, je zult genieten."
"O. Nou. De volgende keer dan, als het echt zo mooi is, wil ik het wel zien." Stoer.

Waarna ik geluk had, want het jaar daarop, vorig jaar dus, was de attractie gesloten.
Dit jaar moest ik eraan geloven, en ik had er ook nog ontzettend veel zin in, want ik geloof mijn dochter op haar woord.

We stapten in het bootje, ik naast het Bijzondere Kind en we spraken nog af dat ik hem zou knijpen als ik het eng vond.
De beweging, de eerste centimeters. Meters. Snelheid. En toen bleek ik, zonder dat ik het wist, in een avontuur te zijn gestapt waar ik voor nog geen 1000 euro in gegaan was als ik had geweten wat het nu echt was: een achtbaan. NIks alleen het laatste stuk. Een helse tocht van uren. Dagen.
Mijn man zat voor me, de hele rit heeft hij omgekeerd op zijn stoel naar me zitten kijken. "Ik heb je nog nooit zo in paniek gezien," zei hij later, onder de indruk.

De Vliegende Hollander. Man man man. Hij heeft me een jaar van mijn leven gekost, ik zweer het u.