Wij hebben momenteel een erg moderne postbode. Dat wil zeggen: ik denk dat hij de zestig al gepasseerd is, al kan ik me daar enkele jaren in vergissen. Maar hij is vrolijk en fluitend, hij hoest de hele straat bij elkaar als het hem zo uitkomt, en... hij bezorgt de post per brommer. Die kende ik nog niet. Om de drie huizen sjouwt hij het zware ding op de standaard, zoekt de post in de tas en loopt vervolgens de opritten op en af.

Toen ik zojuist thuis kwam, na hem op de hoek van de straat voorbij gereden te zijn, kwam hij blij achter me aan gereden.
"Mevrouw, ik had echt al een voorgevoel! Ik heb het briefje nog niet eens geschreven, ik dacht echt dat u me wel zou passeren!" Een envelop waar ik voor moest tekenen. Ik zette mijn handtekening op het A4'tje met het zadel van zijn brommer als ondersteuntje.

"Fantastisch toch, ik wist het echt!"
"Geweldig, u heeft er gevoel voor," prees ik.
Waarna hij blij tuffend weer verder ging.